Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

drea driay

Pempth 15/11/12
             
           
           Tsakisma h8ikou: level infinity
           Ki omws oloi mou upen8umizan sunexws pws eimai aplws ena paixnidaki
           k egw nomiza pws elegan treles.
           Ma gia des. Akoma ki auto to grafw opws m exoun ekpaideusei.
                                                                                                              enw 8a
                    8ela
na grafw
                                              




                                                        kapws etsi.


les na skeftomai doaforetika apo sena?

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Crazy Cat Lady

- Δεν είστε καλά ε; τρελαμενοι ηλιόσποροι.
Έχετε τόσες ανέσεις και γρυλλίζετε κι από πάνω.
Μην με κοιτάς εμένα έτσι!
Αφού το ξέρεις
εμένα ο διάβολος πήγε να μ' εξαγοράσει στα νέφη

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

http://youtu.be/S8BPMCSAA64
I shy from the loudest voice
The serpent I avoid
Choose to fight a battle rare

It doesn't mean that I am bad
It doesn't mean that I am scared
It's just not worth the breath

I speak my mind when I'm at home
Censor when I'm not alone
Choose who I am open to

It doesn't mean that I am closed
It doesn't mean I've given up on hope
It's just not worth the breath

I hear when I must defend
When you've got naught to prove
I'll wait and listen to your view

It doesn't mean we must agree
It doesn't mean that you know me
It's just where it begins

We live in a time of change
Breathe in what remains
Left from worlds before

It doesn't mean we should destroy
Carry on mistakes ignored
It's just all too short

I cry when I can't express
This feeling of torment
When I can't get through to you

I do because I care
I do out of despair
Wish you could understand

I'm low when I get it wrong
When dreams have been shot down
When I reveal things I don't want to see

It doesn't mean I'm in denial
It doesn't mean I want to hide
But there's too much to bare

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

"The elevator always beats the stairs"

Μ' αρέσει όταν τ' αγόρια μου φεύγοντας απ' το σπίτι παίρνουν το ασανσέρ, γιατί δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους να κατέβουν δύο σκάλες. Εγώ πάντως ευχαρίστως θα τους κλωτσούσα για να κατέβουν πιο εύκολα.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

-Πόσο χρονών είσαι;;
-Γιατί ρωτάς;
-Δεν ξέρω...η συμπεριφορά σου είναι αλλόκοτη
-Αλλόκοτο είναι το μπρελόκ σου. Κοίτα πώς είναι! Τι το έχεις ακόμα;
-Μου το είχε δώσει αυτός. Το κρατάω γιατί του μοιάζει.
-Πολύ όμορφος ήταν ρε!
-Σταμάτα, με ενοχλεί να μου τον θυμίζεις εσύ.
-Γιατί δεν τον κουβαλάς μαζί σου; Αν τον είχες δίπλα σου δεν θα σε ενοχλούσα. Δεν θα σου μιλούσα καν, γιατί θα τον έβλεπα και θα νόμιζα ότι έχει βγει από κάποιο φρικιαστικό θρίλερ. Κι εσένα θα σε λυπόμουν.
-Αν τον έβλεπες, μάλλον δεν θα σταματούσες να τον κοιτάς. Κι εμένα δίπλα του δεν θα με έβλεπες καν.
-Αφού λες πως μοιάζει στο μπρελόκ σου! Σκεφτόμενη την όψη ενός ανθρώπου σαν αυτό, δεν μου γεννιέται καμία επιθυμία.
-Μα δεν είναι έτσι η όψη του. Έτσι είναι η ψυχή του.
-Ααα..ξέρω πολλά μαναράκια σαν του λόγου του..
-Είμαι σίγουρη...Όμως δεν μου απάντησες...πόσο χρονών είσαι;

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Μ.Μ. (Μόνο Μίσος)

Το ξέρω. Είμαι σιχαμένη και στριμένο άντερο. Αλλά ακριβώς γι αυτό γουστάρω την παρέα μου και θεωρώ ότι αξίζω ωραίους ανθρώπους γύρω μου. Και τους έχω ή τους είχα για κάποιο καιρό. Το γιατί έφυγαν ή γιατί τους έδιωξα, δικό μου άλυτο θέμα. Αλλά εσύ μωρή τρελοκαμπέρο, δεν αξίζεις να μάθεις ούτε τ' όνομά μου. Νομίζεις ότι αν κακαρίξεις τόσο δυνατά, που να ακουστείς πιο πάνω απ' τις ηλεκτρικές κιθάρες ενός πανκ συγκροτήματος και με τόση διάρκεια, ώστε να μην μπορώ να συγκρατήσω το πρόσωπό μου να μην δείξει την αηδία μου, θα μου κινήσεις την περιέργεια; Ότι θα θέλω να σε γνωρίσω; Όχι love, τρως delete απευθείας. Και γι αυτό μ' εκνευρίζεις κι εσύ, γιατί η ανάγκη σου για "επικοινωνία" και "κοινωνικότητα" δεν σ' αφήνει, και καλά, να δείξεις σε κάποιους ανθρώπους ότι δεν αξίζουν. Ότι δεν είναι καν της δεκάρας. Ότι ακόμα και η απέχθεια τους πέφτει πολύ. Ότι άντε γαμήσου τέλος πάντων κι εσύ και η ρηχή σου επιφάνεια που παρουσιάζεις ως χαρακτήρα, μη γαμήσω, και τράβα τη μάπα σου πιο πέρα, γιατί μου χαλάς την ομορφιά της ζωής.
Τσόφλι.
Α στα διάλα πια.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια

Δύο αεροπλάνα είχα πάνω μου ένα πρώι.Στριφογύριζαν από πάνω μου σαν κοράκια.Μακάρι να ήτανε κοράκια.Αν με πλησίαζαν αρκετά θα τα έπιανα οπωσδήποτε,θα τους έσπαγα τα φτερά μ'όλη μου τη δύναμη και θα συνέτριβα τα κεφάλια τους κάτω απ' τη βαριά μου μπότα.Ωποσδήποτε!Όμως τώρα,τι θα μπορούσα να κάνω σε δυο αεροπλάνα;Τίποτα.Το τέλος μου ήταν δεδομένο.Αντιλαμβάνοντας πόσο λίγες ώρες έχω και με τη βεβαιότητα του θανάτου μου,αποφάσισα να μην ξοδέψω το χρόνο μου στην απεγνωσμένη έρευνα τρόπων διάσωσης μου,αλλά να βρω τους αγαπημένους μου και να τους αποχαιρετήσω.

Ανέβηκα πρώτα προς το ίδρυμα (τα σιδερένια πουλιά συνέχιζαν να κάνουν κύκλους από πάνω μου) για να αποχαιρετήσω το χρυσόμαλλο σκύλο μου.Μόλις με είδε κούνησε ζωηρά την ουρά του.Τον αγκάλιασα.Θα φύγω, του είπα.Συγγνώμη που δεν θα σε κάνω ποτέ σκύλο μου.Μα σήμερα θα πεθάνω.Άρχισε να κλαίει.Τον αγκάλιασα.Έβαλε το πόδι του πάνω μου."θα έρθω μαζί σου" εννοούσε.Όχι, του είπα.Είσαι πολύ γλυκός,καλός και χρυσός για να πεθάνεις.Ζήσε πολύ καιρό ακόμα ως ένδειξη της αγάπης σου για μένα.Κι εγώ για να σου αποδείξω πόσο σ'αγαπώ θα πεθάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Κοίταξα τ' αεροπλάνα μου. Αλήθεια γυάλιζαν στον ήλιο. Έγλειψε το χέρι μου με τη ροζ-μωβ-μπλε γλώσσα του κι αγκαλιαστήκαμε. Είχαμε συμφωνία.

Στη συνέχεια κατέβηκα στην πόλη. Βρήκα το αγόρι που είχα ερωτευτεί. Τον φίλησα με τα μάτια μου από μακρυά,κι αυτός το ίδιο. Τον πλησίασα. Του είπα: "αύριο θα σε πάω για καφέ, το βράδυ θα με βγάλεις για ποτό και μέχρι το επόμενο πρωί θα είμαι δικιά σου." Μου χαμογέλασε. μου κόπηκε η αναπνοή. Ευτυχώς γιατί ήθελα να κλάψω. Συνέχισα: "Πήγαινε τώρα στην άλλη άκρη της πόλης. Εκεί είδα την πορτοκαλομάλλα κοπέλα σου. Πάλι σ' έψαχνε μ' ένα κινητό στο χέρι. Με μισεί, το βλέπω στα μάτια της. Δεν με πειράζει. Μα σήμερα, μόλις είδε τα δυο αεροπλάνα από πάνω μου, νομίζω ότι έγινε ευτυχισμένη. Το είδα στα μάτια της. Δεν πίστευα ποτέ ότι η ευτυχία έχει τόσο πικρή γεύση." Κοίταξα ψηλά. Τα αεροπλάνα μου είχαν  χαμηλώσει σε σχέση με πριν. Πηγε να κοιτάξει κι αυτός ψηλά. "Μη, όχι! Μην κοιτάς ψηλά, παρά μόνο όταν ικανοποιείσαι. Αλλιώς, πίστεψε με, θα ξενερώσεις. Να κοιτάς ευθεία μέχρι την επόμενη ικανοποίηση." Τον φίλησα στα χείλη και ήμουν σίγουρη ότι θα πεθάνω. "Πρέπει να φύγω, γιατί βιάζομαι." "Θα σε δω αύριο" μου είπε. Έφυγα χωρίς να απαντήσω.

Πήγα σε μία καφετέρια όπου με περίμενε ένας φίλος μου.Σε δυό ώρες θα έφευγε για μια παγωμένη πόλη.Αναρωτήθηκα αν εκεί λόγω κρύου ζεις πιο έντονα τη ζωή σου.Όπως και να 'χει,δεν θα προλάβαινα να πάω.Του πρότεινα αν χάσει την πτήση του να πάρει ένα δικό μου αεροπλάνο.Κοίταξε ψηλά και άρχισε να γελάει.Γέλασα κι εγώ. Μια γάτα έπινε τον καφέ μου.Την χαϊδεψα στην ραχοκοκκαλιά.Τον κοίταξα.Είχε αρχίσει να διακωμωδεί το θάνατό μου.Αμυνόταν.Ήθελα να τον ρωτήσω αν θα του λείψω.Αντ' αυτού άρχισα να γελάω.Για να δικαιολογήσω τα δάκρυά μου.Αφού σταμάτησε, σκούπισα τα μάτια μου, κι έδωσα στη γάτα ένα κομμάτι κεϊκ.Μετά έβγαλα το αγαπημένο μου δαχτυλίδι και του το έδωσα για να το μεταφέρει στην αγαπημένη μου φίλη που ήταν ήδη στην παγωμένη καινούρια του χώρα.Του είπα να μου την φιλήσει και να μου την προσέχει.Κούνησε το κεφάλι του και κοίταξε το δαχτυλίδι.Εγώ κοίταξα πάνω.Είχαν χάσει κι άλλο ύψος όλη αυτή την ώρα.Πήγα να τον αγκαλιάσω για πρώτη και τελευταία φορά,μα η γάτα μου δάγκωσε ήρεμα και δυνατά το χέρι.Με κοίταξε στα μάτια.Ήταν δέσμιός της,δεν μου επιτρεπόταν να τον ακουμπήσω.Τον χαιρέτησα όπως πάντα από μακρυά και έφυγα.

Καθώς προχωρούσα έφτασα στο αγαπημένο μου σημείο κοντά στη θάλασσα.Παρόλο που ήταν κακός οιωνός μιας και δεν ήταν εκεί η θέση του,εγώ ένιωσα μια ανακούφιση.Κάθισα στο παγκάκι και θυμήθηκα ότι κάποτε ήθελα να ήμουν η θάλασσα.Και τότε κατάλαβα πως δεν θά 'πρεπε να ήθελα να είμαι τίποτ' άλλο πέρα από αυτό που είμαι. Ή ήμουν.Απ'τ' ακουστικά του σπασμένου mp3 μου ακουγόταν το "start wearing purple".Για μια στιγμή ξεχάστηκα τελείως.Ξαφνικά ένας εκκωφαντικός θόρυβος με έκανε να θυμηθώ,κοίταξα πάνω,είδα τα αεροπλάνα να στροβιλίζονται φλεγόμενα προς την κατεύθυνση  μου,χέστηκα πάνω μου και μετά τίποτα.
200 νεκρούς είχα εκείνη τη μέρα,κι ακόμα μετράνε. Εγώ ήμουν πια μια θολή ανάμνηση για να μετρηθώ.