Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Μ.Μ. (Μόνο Μίσος)

Το ξέρω. Είμαι σιχαμένη και στριμένο άντερο. Αλλά ακριβώς γι αυτό γουστάρω την παρέα μου και θεωρώ ότι αξίζω ωραίους ανθρώπους γύρω μου. Και τους έχω ή τους είχα για κάποιο καιρό. Το γιατί έφυγαν ή γιατί τους έδιωξα, δικό μου άλυτο θέμα. Αλλά εσύ μωρή τρελοκαμπέρο, δεν αξίζεις να μάθεις ούτε τ' όνομά μου. Νομίζεις ότι αν κακαρίξεις τόσο δυνατά, που να ακουστείς πιο πάνω απ' τις ηλεκτρικές κιθάρες ενός πανκ συγκροτήματος και με τόση διάρκεια, ώστε να μην μπορώ να συγκρατήσω το πρόσωπό μου να μην δείξει την αηδία μου, θα μου κινήσεις την περιέργεια; Ότι θα θέλω να σε γνωρίσω; Όχι love, τρως delete απευθείας. Και γι αυτό μ' εκνευρίζεις κι εσύ, γιατί η ανάγκη σου για "επικοινωνία" και "κοινωνικότητα" δεν σ' αφήνει, και καλά, να δείξεις σε κάποιους ανθρώπους ότι δεν αξίζουν. Ότι δεν είναι καν της δεκάρας. Ότι ακόμα και η απέχθεια τους πέφτει πολύ. Ότι άντε γαμήσου τέλος πάντων κι εσύ και η ρηχή σου επιφάνεια που παρουσιάζεις ως χαρακτήρα, μη γαμήσω, και τράβα τη μάπα σου πιο πέρα, γιατί μου χαλάς την ομορφιά της ζωής.
Τσόφλι.
Α στα διάλα πια.